"Dark Confession" By Varones @ Extrakavantza Web.Tv

Σκοτεινές Oμολογίες από την Varones 

Δευτέρα  5/3/18 στις 11:30-01:00 

Streaming link

http://extrakavantza.com/ 
ή 
https://www.facebook.com/Extrakavantza.Web.Tv

Οι γάμπες λένε πάντα την αλήθεια για μια γυναίκα

«Συχνά βλέποντας ένα ζευγάρι γάμπες μου ’ρχεται η επιθυμία να τις πάρω και να φύγω. Μόνο αυτές όμως κι έστω μόνο τη μία», γράφει ο Αντώνης Σουρούνης.

Γάμπες, γάμπες, γάμπες! Παιδί φανταζόμουν ένα στενό πεζοδρόμιο στο οποίο πηγαινοέρχονται γυναικείες γάμπες με διαφορετικά παπούτσια, διαφορετικές κάλτσες και με τη φούστα πάντα πάνω απ’ το γόνατο. Γάμπες πάνω σε γόβες με τακούνι μολύβι, σε πάνινα παπούτσια, σε σοσόνια, σε σανδάλια, μισοκρυμμένες μέσα σε μπότες δερμάτινες και λαστιχένιες.

Αυτές είναι οι 80 λέξεις για την "πόρνη"

Καμιά άλλη δουλειά δεν έχει τόσους πολλούς  χαρακτηρισμούς, όσο αυτή της πόρνης... Και αυτό δεν είναι τυχαίο. Το αρχαιότερο επάγγελμα ανά τους αιώνες ανέπτυξε μια σχέση μίσους και κρυφής λατρείας με την κοινωνία.

Μαζί σου Λόλα πέφτουν χαμηλά...

Η Λόλα, είναι η απόλυτη Ελληνίδα Domina. Στα πόδια της σέρνονται άντρες που ξέρουν οτι σκοπός της ζωής τους είναι να την υπηρετούν υποταγμένοι.

 Ο συνδυασμός της εκρηκτικής ομορφιάς της και του αυταρχικού της χαρακτήρα κάνουν τη Λόλα ξεχωριστή μοναδική και ανεπανάληπτη...

Μπήκαμε στις... απαγορευμένες ζώνες της Erotic Art

Live sex στη σκηνή και σαδομαζοχιστικά παιχνίδια στα σκοτεινά δωμάτια της έκθεσης

Μουσική, χορός, γυμνό και σεξ... Η Erotic Art άνοιξε τις πόρτες το βράδυ της Παρασκευής με το αθηναϊκό κοινό να ανταποκρίνεται στο κάλεσμα για ακόμη μια χρονιά. Όσοι βρέθηκαν στο κλειστό γήπεδο του Τάε Κβον Ντο είδαν τα... πάντα. Από έργα τέχνης μέχρι και live σεξ στις απαγορευμένες ζώνες.

Αφέντρες και "Σκλάβοι" στο Κέντρο της Αθήνας (interview)

Υπάρχουν άντρες που ζουν ανάμεσά μας και μέσα τους μπορεί να κρύβουν έναν διακαή πόθο υποδούλωσης. Ο πόθος τους αυτός συνοδεύεται από τάση προς την απόλυτη αφοσίωση και σκλαβιά σε μία γυναικεία ύπαρξη. ...

Μια καθημερινή σκηνή από τη ζωή ενός «σκλάβου»

.... Αυτοί οι άντρες μπορεί να βρίσκονται σε μια οικογένεια υπό συνθήκες μόνιμης σκλαβιάς. Πώς είναι όμως όταν η αφέντρα και ο σύντροφός της κινούνται στον ίδιο επαγγελματικό χώρο και εκείνη κάνει παιχνίδια και με άλλους άντρες, που έχουν παρόμοια βίτσια με αυτόν;

Μια ζωή γεμάτη βία: Σκόρπιες σημειώσεις για τη (βιο)πολιτική του Παζολίνι

Η μεταπολεμική Ιταλία, περισσότερο ίσως από κάθε άλλη ευρωπαϊκή χώρα, στάθηκε ένα εργαστήρι δοκιμών στην πολιτική και στην τέχνη· μια χώρα που τη δεκαετία του 1970 έφτασε σχεδόν σε προεπαναστική κατάσταση.  Από τους σκηνοθέτες που ξεπήδησαν από αυτό το καζάνι οργισμένων αντιφάσεων της δεκαετίας του ’60, ο Πιερ Πάολο Παζολίνι ήταν σαφώς ο πιο αντιφατικός, ο πιο στοχαστικά πολιτικός (ο Έλιο Πέτρι ήταν πιο καθαρά στρατευμένος στις ταινίες του, αλλά χωρίς τη διαρκή αμφισβήτηση και τον αναστοχασμό του Παζολίνι) και, μαζί με τον Αντονιόνι, ο πιο μακροπρόθεσμα επιδραστικός.

Όταν οι άντρες και οι γυναίκες αλλάζουν ρόλους

Η Pixy Yijun Liao ξαναβλέπει τους ρόλους των δύο φύλων χωρίς προκαταλήψεις.

Η Κινέζα καλλιτέχνις Pixy Yijun Liao ξεκίνησε το project «Experimental Relationship» μόλις άρχισε να βγαίνει με τον Moro, έναν Γιαπωνέζο μουσικό πέντε χρόνια νεότερό της. 

Το λένε FIREBALL. Και έφτασε και στην Ελλάδα!

Fireball: Το καναδέζικο cinnamon whiskey ήρθε στην Ελλάδα και παρουσιάστηκε στο Kitty Cat και ήρθε για να μείνει στα ποτήρια μας!

Η ιερόδουλη και το όνειρο

Το κτήριο το ίδιο ήταν σαν άσυλο. Ειρηνικό. Χωρίς θορύβους. Η λιακάδα μιας κρύας φθινοπωρινής ημέρας και τίποτε άλλο πέρα από τον ήχο του αέρα. Γάτες κυκλοφορούσαν ανάμεσα σε τριανταφυλλιές και άνδρες κατέφθαναν διακριτικά με παλιές BMW. Θα μπορούσα άνετα να περάσω την ημέρα μου στην αυλή του οίκου ανοχής της Σούλας στη Λάρισα.

Πραγματικά, δεν είχε την ατμόσφαιρα που θα περίμενα να έχει. Είχε φως. Ηρεμία. Τουλάχιστον ο έξω χώρος. Ένα μέρος όπου αυτοί που έφταναν άφηναν τα προβλήματά τους στην είσοδο.

Μέσα κυριαρχούσε το κόκκινο. Κόκκινα φώτα και μεταξωτά σεντόνια και αγάλματα ημίγυμνων γυναικών σε κάθε γωνιά. Ζωγραφιές απεικόνιζαν αρχαιοελληνικές σκηνές σεξ, αλλά ήταν πιο πολύ πορνογραφικές παρά ερωτικές. Φρουροί περίμεναν, παρατηρώντας κάθε μας κίνηση.

Δεν ήταν βρωμερό ή τρομακτικό ή οδυνηρό το να βρίσκομαι εκεί. Απλά σκοτεινό. Ο αέρας μύριζε σεξ, άρωμα και μυστικά. Ήταν ένα μέρος, μου είπε η Σούλα, η ιδιοκτήτρια, όπου οι γυναίκες υπομένουν. Τους μεθυσμένους, τους βίαιους, τους άσχημους, τους άρρωστους, τους διεστραμμένους. Τους πάντες.

«Και πάλι» επέμεινε, «υπάρχει κάτι ρομαντικό σ'αυτό».

Διάφοροι ψυχολόγοι μου έχουν πει ότι στην Ελλάδα οι άνθρωποι ενδιαφέρονται όλο και λιγότερο για το σεξ. Ότι οι άνδρες που πλήρωναν για αυτό, πληρώνουν λιγότερα. Οι γυναίκες που βασίζονταν σε αυτό για το νοίκι το εγκαταλείπουν.

Αλλά στον οίκο ανοχής της Σούλας, οι γυναίκες φαίνεται πως κάνουν ουρά για δουλειά. Παντρεμένες γυναίκες.

«Τις ρωτάω- είσαι ελεύθερη;» μου είπε η Σούλα, με την ένταση της φωνής της να αυξάνεται με κάθε πρόταση. «Όχι; Τότε φοβάμαι πως δεν μπορείς να δουλέψεις εδώ. Δεν μπορώ να ασφαλίσω παντρεμένες γυναίκες. Είναι παράνομο, και το δικό μου μέρος είναι νόμιμο». Ο αριθμός των παντρεμένων γυναικών που έρχονται να την δουν έχει διπλασιαστεί από τότε που άρχισε η κρίση.

«Μα το μόνο που θέλω είναι να ταΐσω τα παιδιά μου, λένε. Έχασα τη δουλειά μου. Ο άντρας μου έχασε τη δική του. Και παρακαλάνε, και παρακαλάνε, και παρακαλάνε. Μέχρι να τις διώξω και να αναγκαστούν να βγουν στον δρόμο».

Μία γυναίκα που ήταν 30 χρόνια στη βιομηχανία μου είπε ιστορίες γυναικών που πουλάνε τους εαυτούς τους στην άκρη του δρόμου στην Αθήνα πίσω από λευκά βαμβακερά σεντόνια για πέντε ευρώ τη φορά. Μία νύχτα οδηγοί ταξί μου είπαν ότι πηγαίνουν γυναίκες σπίτι με αντίτιμο στοματικό σεξ.
 «Τι μπορείς να κάνεις;» μου είπε η Σούλα φυσώντας τον καπνό του τσιγάρου της και αναστενάζοντας. «Έχεις παιδιά που χρειάζονται βιβλία και πρωινό. Οι γυναίκες δεν είναι μοιρολάτρες σαν τους άνδρες. Είναι αποφασιστικές».

Η Γεωργία είναι αποφασιστική. Είναι συγκεντρωμένη. Όταν μιλάει, ο λόγος της είναι πραγματιστικός. Σημαδεμένη. Αλλά όχι αδύναμη.

Είναι 32 ετών. Γιατρός και, τώρα με την κρίση, και συνοδός.

Μου είπε ότι έψαξε παντού για δουλειά για να βοηθήσει στην κάλυψη των μεγάλων εξόδων υγειονομικής περίθαλψης των γονιών της, αλλά δεν βρήκε. Η ιδιωτική κλινική της έχει μόνο τρεις ασθενείς την εβδομάδα τώρα. Αλλά το καλοκαίρι στη βιομηχανία του σεξ φέρνει τουρίστες με πολύ ρευστό.

Έκανε αίτηση για δουλειά σε ένα νοσοκομείο στο εξωτερικό και κάθε μέρα μου λέει ότι τρέχει στο γραμματοκιβώτιο να δει αν υπάρχει απάντηση. «Απλά θέλω να ξαναρχίσω την παλιά μου ζωή».

Για να αντιμετωπίσει αυτό που περιγράφει ως «ένα είδος διαταραχής προσωπικότητας» απομονώνει/ κατακερματίζει τα πάντα. Ναι, πρέπει να περνάει νύχτες, κάποιες φορές εβδομάδες, κάνοντας πράγματα που ποτέ δεν θα φανταζόταν, αλλά έχει καταφέρει να πείσει τον εαυτό της ότι είναι αρκετά δυνατή για να βγάλει τον εαυτό της και την οικογένειά της από αυτή τη σκληρή περίοδο κρίσης χωρίς να επηρεαστούν.

Εν ολίγοις, λέει ότι προτιμά να βιώνει αυτή τον πόνο αυτού που κάνει, παρά να βιώνει η οικογένειά της τον πόνο της ελληνικής οικονομικής κρίσης.

«Προσποιούμαι ότι είμαι ηθοποιός και παίζω διαφορετικούς ρόλους. Τουλάχιστον αυτό λέω στον εαυτό μου όταν κλαίω πριν κοιμηθώ μετά από κάθε δουλειά».
 Η Σούλα πιστεύει ότι κάθε κορίτσι στη βιομηχανία του σεξ έχει ένα όνειρο. Είναι αυτό στο οποίο επικεντρώνονται όταν οι τέσσερις κόκκινοι τοίχοι κλείνουν γύρω τους, αναγκάζοντάς τες να αναρωτιούνται ποιες είναι στα αλήθεια και γιατί βρίσκονται εκεί.

Χωρίς όνειρο, οι ώρες, μου είπε, είναι κόλαση.

Μπορεί να είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς γιατί οι γυναίκες αυτές κάνουν αυτό που κάνουν. Γιατί η Γεωργία κάνει αυτά που κάνει.

Αλλά, ζώντας σε ένα μέρος όπου η ανεργία βρίσκεται στο υψηλότερο επίπεδο από κάθε άλλη χώρα από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου οι ρυθμοί ύφεσης και τα επίπεδα φτώχειας είναι τα υψηλότερα στην Ευρωζώνη, όπου οι απόπειρες αυτοκτονίας, οι μολύνσεις από HIV και η παιδική θνησιμότητα αυξάνονται ραγδαία...όπου δεν υπάρχει μέλλον, επειδή δεν μπορείς να σχεδιάσεις το μέλλον σου...μπορώ να δω πώς ο κύριος προβληματισμός αυτών των γυναικών δεν είναι μια στρατηγική ευυποληψίας, αλλά μια στρατηγική επιβίωσης.

Τη Σούλα δεν τη νοιάζει τι πιστεύουν οι άλλοι. Ωστόσο, έχει δοκιμάσει - πολλές φορές- να κάνει δωρεές σε σχολεία, αλλά τα χρήματά της δεν γίνονται αποδεκτά.

Αλλά δεν βλέπω ντροπή στον οίκο ανοχής. Υπάρχει μόνο μια έντονη δύναμη μεταξύ των γυναικών εκεί, οι οποίες φαίνονται αποφασισμένες και συγκεντρωμένες.

Καθώς οι άνδρες περνούν την πόρτα του οίκου ανοχής πασχίζοντας να ξεχάσουν την πραγματικότητά τους, αυτές οι γυναίκες είναι ήδη μέσα, δουλεύοντας για να δημιουργήσουν μια νέα.

Καλώς παίζουν τις πλανεύτρες και ξεκουμπώνουν τις μπλούζες τους, διανοητικά βρίσκονται ήδη κάπου αλλού, σχεδιάζοντας ένα καλύτερο αύριο

Συνεχίζουν επειδή πιστεύουν ότι είναι αρκετά δυνατές για να τα καταφέρουν. Επειδή δεν ξεχνούν ποτέ γιατί το κάνουν. Επειδή στα μάτια τους θα μπορούσε να σημαίνει τη διαφορά μεταξύ της ελευθερίας ή της έλλειψής της, της υγείας ή της ασθένειας, μιας στέγης πάνω από το κεφάλι τους ή μιας ζωής στο δρόμο. Υπάρχουν άλλες οδοί τις οποίες θα μπορούσαν να ακολουθήσουν, ή που θα μπορούσαν να έχουν ακολουθήσει, φυσικά.

Αλλά, σαν τη Γεωργία, για να μπορέσουν να συντηρήσουν την παλιά τους ζωή...τη ζωή τους πριν την κρίση, αυτές οι γυναίκες κατέληξαν απεγνωσμένες στο να δημιουργήσουν άλλη μία. Ένα μυστικό, που μόνο αυτές μπορούν να γνωρίζουν.

Και στο τέλος είναι ένα απλό όνειρο αυτό το οποίο κρατά τις ψυχές τους στη μάχη για την επιβίωση. Το όνειρο μιας νέας αρχής. Η υπόσχεση ελπίδας στους πιο απελπισμένους καιρούς, η οποία εξακολουθεί να αχνοφέγγει μέσα στους σκουροκόκκινους τοίχους του οίκου ανοχής της Σούλας.

Για να μάθετε περισσότερα για τη Σούλα και πώς άλλοι επηρεάστηκαν από την ελληνική οικονομική κρίση παρακολουθήστε το ντοκιμαντέρ «Έρωτας στα χρόνια της Κρίσης» (Love in the time of Crisis) της Θεόπης Σκαρλάτου και του Κώστα Καλλέργη εδώ:

 Θεόπη Σκαρλάτου

huffingtonpost.gr

Kink Motel: Το ξενοδοχείο των σκοτεινών πόθων

Συγγραφέας: Έλενα Φάκου
 

Στο Kink Motel θίγονται ανθρώπινες αδυναμίες, πάθη, ιδιαιτερότητες κι εναλλακτικές σεξουαλικές συμπεριφορές, με σεβασμό στη διαφορετικότητα. Είναι ένα ευχάριστο αφήγημα, που αξίζει να διαβάσετε!......

Ο άνθρωπος που ανακάλυψε το SEX

Κοντός, άσχημος, με σκάφος μεγαλύτερο από του Ωνάση κι ένα αληθινό "κανόνι" κάτω από το πάντοτε μεταξωτό εσώρουχό του. Ο μαέστρος της πορνογραφίας Χάρολντ Ρόμπινς, (Harold Robbins) άλλαξε στα '70s τη συχνότητα της στύσης στις κρεβατοκάμαρες του πλανήτη

Φτάνοντας άφραγκος στο L.A., ο Ρόμπινς κατάφερε μέσα σε μια δεκαετία να γίνει περιζήτητος -αυτός, τα βιβλία του και το “κανόνι” του- με αμέτρητες καλλονές στα κρεβάτια του.

Όλοι οι άντρες που ζούσαν γύρω από τους λόφους του Χόλιγουντ στη δεκαετία του ’70 ήθελαν να μοιάσουν στον Χάρολντ Ρόμπινς. Δεν ήταν τόσο το χρήμα του που τον έκανε να ξεχωρίζει (αυτό το είχαν πολλοί), αλλά το μεγαλείο των οργασμών του. Τα αμέτρητα δολάριά του τα σκόρπαγε πολύ θεαματικότερα από τους άλλους πλούσιους. Δεν χρειάζεται να ξεκινήσουμε από τα 14 αυτοκίνητά του –ανάμεσα τους μερικές Μπέντλεϊ, Τζένσονς και Ρολς Ρόις–, τις βίλες του στα καλύτερα σημεία του πλανήτη ή το γιοτ που ήταν μεγαλύτερο από εκείνο του Ωνάση.

 Όπως είχε πει επανειλημμένα ο Χάρολντ, «όλα αυτά τα έχω χεσμένα». Αυτό που τον έκανε άρχοντα στη γη των ονείρων ήταν πάνω απ’ όλα το «αληθινό κανόνι» του, όπως ο ίδιος διαφήμιζε το χρησιμότερο όπλο του (το πέος του), το οποίο ήταν πάντοτε σε ετοιμότητα κάτω από το –πάντα μεταξωτό– εσώρουχό του, και βεβαίως η φαντασία του που πεταγόταν από τα σπλάχνα του «κανονιού» ως τα ουράνια του Χόλιγουντ σαν πύρινο σιντριβάνι. Οι «κανονιές» του Χάρολντ, λένε, ακούγονταν ως την Κόλαση.

Διόλου τυχαία, λοιπόν, ο Χιού Χέφνερ τον μισούσε σαν τον διάβολο – κι εκείνος γέλαγε πολύ με αυτό το κατόρθωμά του. Διότι ποιος ήταν αυτός ο φαντασιόπληκτος, κοντός, καραφλός, παχουλός, άσχημος τύπος με το στόμα-οχετό, το φοβερό «κανόνι» και ένα τσιγάρο μονίμως στα χείλη; Ο οποίος μάλιστα έφτασε άφραγκος στο Λος Άντζελες από το πουθενά, λίγο πριν από την εποχή του Έλβις, καταφέρνοντας μέσα σε μια δεκαετία να αναρριχηθεί σαν αίλουρος και να μεταμορφωθεί από Κανένας που ήταν στον περιζήτητο, άφταστο, ακαταμάχητο, διεφθαρμένο, αχόρταγο κύριο Ρόμπινς, με τις αμέτρητες καλλονές στα κρεβάτια του και όλο τον κόσμο στα πόδια του;

Ο «θεός της στύσης»

Ο Χάρολντ Ρόμπινς έγραφε μυθιστορήματα. Καυτές σελίδες όπου έσμιξαν ο πόθος, το πάθος και η λαγνεία, και έγιναν η αμαρτία της Αμερικής. Διότι δεν αναστάτωναν απλώς τις νοικοκυρές και τους έφηβους, αλλά και τους διανοούμενους που έκρυβαν σαν θανάσιμο μυστικό την αδυναμία τους για τις –«κακογραμμένες», όπως τσίριζαν με λύσσα– ιστορίες του Ρόμπινς. Δεν υπήρχε ακόμα Ίντερνετ εκείνη την εποχή ούτε βίντεο. Παρά μόνο πορνοπεριοδικά και πορνοταινίες σε πορνοσινεμά. Οι καυτές ιστορίες του Χάρολντ, λοιπόν, εισέβαλαν στις κρεβατοκάμαρες και άλλαξαν την ταχύτητα της φαντασίωσης και τη συχνότητα της στύσης. «Σεξ;», αναρωτιέται ένας Άγγλος συνάδελφος. «Οι προτιμήσεις του Ρόμπινς ήταν ένα μείγμα συναισθήματος και επίθεσης με πέτσινο όπλο. Τραβούσε τη δεύτερη γυναίκα του σε οργανωμένα όργια, έτσι ώστε αργότερα να τα περιγράψει στις σελίδες του. Του άρεσε να του βάζουν μια μικρή κορδέλα στα οπίσθια… Δεν μπορείς να γράψεις ή να μιλήσεις γι’ αυτόν χωρίς να ακουστείς σαν πορνογράφος».

Ήταν η εποχή που οι πλειμπόι κυκλοφορούσαν με εμπριμέ πουκάμισα και χαλαρούς μυς –εκτός πάντα από το πέτσινο ακλόνητο «κανόνι» τους–, διότι η γυμναστική ήταν περιττή πέραν της κρεβατοκάμαρας.

Η πορνογραφία, όμως, ήταν κάτι περισσότερο από ταμπού για τον κύριο Ρόμπινς· ήταν ανάγκη: έκφραση, ξέσπασμα, κραυγή, αποτοξίνωση, ηδονή. Ήταν η τέχνη του. Όπως ομολόγησε κάποτε ένας φανατικός αναγνώστης του, «ώσπου να φτάσω στην τελευταία σελίδα του “Πειρατή” (ενός εκ των πολλών μπεστ σέλερ του Χάρολντ), είχα εκσπερματώσει πάνω από δέκα φορές». Δεν ήταν ο μόνος. Όταν έπεσε ο «Πειρατής» στα χέρια μου, τον καιρό που πήγαινα στη δευτέρα Γυμνασίου, πέρασα την πιο καυτή εβδομάδα της εφηβείας μου και έκτοτε ρούφηξα μετά μανίας όλα τα μυθιστορήματά του. Όσο οι βαθμοί μου στα Νέα Ελληνικά έπεφταν, η λίμπιντο έφτανε στο φεγγάρι.

Πολλά από τα βιβλία του Ρόμπινς μεταφέρθηκαν στη μεγάλη οθόνη. Στην ταινία “The Adventurers” του 1969, παρά τον τίτλο, τον πρώτο λόγο δεν έχει η αδρεναλίνη, αλλά η τεστοστερόνη.

Τι να τον κάνεις τον Μυριβήλη και τον Βενέζη, όταν υπάρχει ο Ρόμπινς; Ήταν η εποχή που η τηλεοπτική μεταφορά του δικού του «79 Park Avenue» είχε ξεπεράσει σε θεαματικότητα κάθε άλλο ελληνικό ή ξένο σίριαλ στην ελληνική τηλεόραση. Τέλη δεκαετίας του ’70. Η χρυσή εποχή του Χάρολντ Ρόμπινς και ξερό ψωμί: «Ποτέ μην αγαπήσεις ξένο». «Μπέτσι». «Όταν φύγει η αγάπη». «Οι κληρονόμοι». «Τα όνειρα πεθαίνουν πρώτα». Όταν ρωτήθηκε εκείνη τη δεκαετία ο πρώτος μεγαλοεκδότης του, ο Νεοϋορκέζος Άλφρεντ Νοπφ Τζούνιορ (ο οποίος έγινε δισεκατομμυριούχος χάρη σε αυτόν), πώς τόλμησε να εκδώσει έναν τέτοιο συγγραφέα, απάντησε –αποστομώνοντας τον ρεπόρτερ– ότι «επειδή ποτέ δεν διάβασα ένα βιβλίο του που να μη με κάνει να κλαίω στη μία σελίδα και να καυλώνω στην επόμενη».

Μη ρωτάτε για το παρελθόν του συγγραφέα. Από πού ήρθε, ποιος ήταν, σε τι Θεό πίστευε… Please, μην το χαλάτε. Κανείς δεν ήθελε να ξέρει τίποτα παραπάνω από όσα έγραφε ο «κανονιέρης». Σημασία είχε μόνο ότι ο Χάρολντ Ρόμπινς ήταν σούπερ εφευρέτης. Ανακάλυψε το σεξ αλά Ρόμπινς, μια ανανεωμένη φόρμουλα ρωμαϊκών διαστάσεων, η οποία εισέβαλε στο Χόλιγουντ σαν μπαρούτι και μετά έσκασε σε όλη την υφήλιο! Έτσι, έγινε διάσημος ως ο «θεός της στύσης». Ήταν η εποχή που οι πλειμπόι κυκλοφορούσαν με εμπριμέ πουκάμισα και χαλαρούς μυς –εκτός πάντα από το πέτσινο ακλόνητο «κανόνι» τους–, διότι η γυμναστική ήταν περιττή πέραν της κρεβατοκάμαρας.

Στα όργια του Χάρολντ, όπου η σαμπάνια, η κοκαΐνη και το χαβιάρι ανανεώνονταν διαρκώς, συμμετείχαν οι μεγαλύτεροι σταρ, οι καλύτεροι πορνοστάρ, κάποιοι μαγκωμένοι διανοούμενοι και τα πιο σέξι κορίτσια στη Γη.

 Πάνω απ’ όλα, ο Ρόμπινς αγαπούσε το εξωσυζυγικό σεξ. Όταν τον άφησε η πρώτη του γυναίκα γι’ αυτό το λόγο, παντρεύτηκε τη δεύτερη, την Γκρέις, το 1965, με μία προϋπόθεση: θα αγαπούσε μόνον αυτόν, αλλά θα έκανε έρωτα και με όλους τους φίλους του. Όπως παρατηρεί ο Άντριου Γουίλσον στη βιογραφία «Χάρολντ Ρόμπινς: ο άντρας που εφηύρε το σεξ», η οποία έγινε μπεστ σέλερ στην Αμερική, ο Ρόμπινς πίστευε πως «το κεράτωμα ήταν θεμελιώδες για τις ιστορίες που έγραφε και απαιτούσε οι γυναίκες του να το αποδέχονται». Όταν άρχισε να διοργανώνει τις περίφημες νύχτες οργίων στη βίλα του στο Μπέβερλι Χιλς, ο μεγάλος ανταγωνιστής του, ο Χιου Χέφνερ, έχασε το μονοπώλιο της λάμψης του.

Harold Robbins and Grace Palermo

Παρά το «κανόνι» του, λίγες γυναίκες ήθελαν να κοιμηθούν μαζί του προτού ανέβει στο ρετιρέ της δόξας του.

Στα όργια του Χάρολντ, όπου η Dom Perignon, η κοκαΐνη και το χαβιάρι ανανεώνονταν διαρκώς στον μπουφέ, έσμιξε –όπως το έθεσε κάποτε ένας παρατηρητής– «όλη η αφρόκρεμα του καυλωμένου Λος Άντζελες: οι μεγαλύτεροι σταρ, μερικοί εκ των οποίων πρωταγωνίστησαν κατά καιρούς στις κινηματογραφικές μεταφορές των βιβλίων του Ρόμπινς, οι καλύτεροι πορνοστάρ, οι γνωστότεροι ατζέντηδες και κάποιοι μαγκωμένοι διανοούμενοι, οι οποίοι κατέβαζαν ζαλισμένοι τα παντελόνια τους και χωρίς απαραίτητα να έχουν συστηθεί, βρίσκονταν γυμνοί στην αγκαλιά της ίδιας γυναίκας. Στα σαλόνια του Ρόμπινς μαζεύονταν τα πιο σέξι κορίτσια στη Γη!».

Αργότερα, οι νύχτες οργίων του Ρόμπινς εξαπλώθηκαν σε όλες τις ιδιόκτητες βίλες και διαμερίσματα όπου είχε στήσει κανόνια ο κανονιέρης: Ακαπούλκο, Νότια Γαλλία, Μανχάταν και, βεβαίως, στην περίφημη θαλαμηγό του, η οποία αλώνιζε τους ωκεανούς χειμώνα καλοκαίρι. Όπως περιγράφει ένας αυτόπτης μάρτυρας, «μοίραζε μακριά μπουρνούζια στους άντρες καλεσμένους του και τους άφηνε να “παίξουν” μόνοι τους. Υπήρχαν ωστόσο αυστηροί κανόνες: αν κάποιος καλεσμένος δεν έβρισκε καμία κοπέλα του γούστου του στο δωμάτιο ή αν αυτές του γούστου του δεν ήταν διαθέσιμες, έπρεπε να παραμένει ευγενικός, κόσμιος, ομιλητικός, με το ποτό του στο ένα χέρι και το τσιγάρο στο άλλο, και να περιμένει υπομονετικά τη σειρά του».

Όλα αυτά, που τώρα φαντάζουν απερίγραπτα γραφικά, σφράγισαν το χίπικο πνεύμα της δεκαετίας των λουλουδιών και μιας ερωτικής έξαρσης που, ως γνωστόν, έσκασε σαν πυροτέχνημα, για να σβήσει αργότερα σαν ξεχασμένο μυθιστόρημα του Ρόμπινς. Όπως παρατηρεί ένας Αμερικανός ιστορικός, «σε πολλούς διαφεύγει το γεγονός πως τα ’70s, πέρα από δεκαετία της ερωτικής παραζάλης, του Studio 54 και της ντίσκο, ήταν πάνω απ’ όλα η δεκαετία του Χάρολντ Ρόμπινς. Ήταν ο άνθρωπος που έπιασε απόλυτα το μήνυμα των καιρών του και το σφύριξε σαν ρεφρέν, μετατρέποντάς το σε τρόπο ζωής, γραφής, απόλαυσης και κέρδους. Ήταν ο πιο μεγαλοφυής καιροσκόπος και ένας από τους πρώτους του είδους του που κατάφερε να γίνει δισεκατομμυριούχος δακτυλογραφώντας απλές ιστορίες στο χαρτί. Κανείς δεν κατάφερε να του μοιάσει διότι ήταν ένας και μοναδικός, στη δόξα του και στην πτώση του».

Μιχάλης Σκαφίδας

andro.gr

Διάσημες γυναίκες που ήταν ...πόρνες

Η πορνεία μπορεί να αποτελεί το αρχαιότερο επάγγελμα στον κόσμο, σίγουρα πάντα είναι ένα από τα πλέον δημοφιλή και προσοδοφόρα. Εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες καθημερινά παγκοσμίως κάνουν σεξ με αγνώστους επί πληρωμή, με ή παρά τη θέληση τους, και ο σχετικός τζίρος, από όλες τις δραστηριότητες τις σχετικές με την πορνεία, ξεπερνά τα ΑΕΠ πολλών χωρών του κόσμου, ανερχόμενος σε δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως.

Η Άννα Γούλα αφηγείται τη ζωή της

27 ετών. Τραγουδίστρια-pop idol. Το χειμώνα ζει στη Δροσιά, το καλοκαίρι Βουλιαγμένη. Ξεκίνησε από τα ψιλικά και σήμερα είναι στα ψηλά
΄Ολοι γουστάρουν την Αννούλα. Μια μέρα είπα στον εαυτό μου, θα πάω και εγώ να τραγουδήσω. Καλύτερες είναι οι άλλες από εμένα; Έχω βυζιά, έχω και κώλο, μου φτάνουν να κάνω καριέρα σόλο. Έκτοτε έκανα ό,τι ήτανε δυνατό για να κάνω καριέρα και δεν το έχω μετανιώσει καθόλου. Εξάλλου, τα πάντα θέλουν και τις θυσίες τους.

Συνέντευξη με την Μαρίνα Γαλανού

Μαρίνα Γαλανού – Πρόεδρος του ΣΥΔ (Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών) ιδιοκτήτρια του γνωστού βιβλιοπωλείου «ΠΟΛΥΧΡΩΜΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ»

…Αφορμή για τούτη τη συνέντευξη υπήρξε άλλο ένα έγκλημα τρανσφοβικού μίσους -ένα από τα πολλά παγκοσμίως- που αφορούσε τρανς άτομο και που βεβαίως πέρασε στα ψιλά ή δεν πέρασε καθόλου...

Γαβριέλα Ουσάκοβα: Η θρυλική πόρνη της Αθήνας

Είναι η μοναδική πόρνη στην ιστορία του ελληνικού κράτους που πέρασε επισήμως την πόρτα του Προεδρικού Μεγάρου για να λάβει τιμητική διάκριση για τις υπηρεσίες της στη χώρα κατά της διάρκεια της Κατοχής. Με μια ταραχώδη ζωή και έναν τραγικό θάνατο, η Γαβριέλα Ουσάκοβα παραμένει μέχρι και σήμερα ένας αστικός θρύλος της Αθήνας

Το "STRAP" έρχεται με Γκάζι πάνω σε Ράγες σε σκηνοθεσία Κώστα Κιμούλη.

 Μια ιδέα της Μαρίτας Ρίτζι βασισμένη στα χνάρια μιας αληθινής ιστορίας, που ξετυλίγεται μέσα σε μια θεατρική παράσταση μόνο για ψαγμένους.