«Συχνά βλέποντας ένα ζευγάρι γάμπες μου ’ρχεται η επιθυμία
να τις πάρω και να φύγω. Μόνο αυτές όμως κι έστω μόνο τη μία», γράφει ο Αντώνης
Σουρούνης.
Γάμπες, γάμπες, γάμπες! Παιδί φανταζόμουν ένα στενό
πεζοδρόμιο στο οποίο πηγαινοέρχονται γυναικείες γάμπες με διαφορετικά
παπούτσια, διαφορετικές κάλτσες και με τη φούστα πάντα πάνω απ’ το γόνατο.
Γάμπες πάνω σε γόβες με τακούνι μολύβι, σε πάνινα παπούτσια, σε σοσόνια, σε
σανδάλια, μισοκρυμμένες μέσα σε μπότες δερμάτινες και λαστιχένιες.
